“ฉันไม่สนใจหรอกนะว่านายจะแก้ตัวว่าอย่างไร เห็นไหม เห็นเพื่อนฉันต้องนอนป่วยอย่างนี้ก็เพราะนาย หอมเจียวร่างกายอ่อนแอ นายไม่รู้เลยหรือไงนะ ฉันจะพาเพื่อนฉันกลับกรุงเทพคืนนี้”

 

“ผมขอโทษ ผมไม่รู้ว่าหอมเจียวไม่สบาย ผมเตือนเธอแล้ว แต่เธอยังยืนยันที่จะอยู่ต่อ”

 

“พอได้แล้ว ฉันไม่ต้องการคำแก้ตัวของนาย ฉันจะไปพบหมอจะขอย้ายผู้ป่วยภายในคืนนี้ และนั้นมันเป็นความต้องการของพ่อหอมเจียวด้วย”

 

“คุณ”

 

ฉันรู้สึกตัวและเห็นภาพเคลื่อนไหวเลือนราง เสียงทะเลาะกัน ของเพื่อนฉันและนายตาโต ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของใคร ฉันเองที่รั้นไม่ยอมพักผ่อนทั้งที่รู้ว่าตัวเองเป็นอย่างนี้ ตั้งแต่ที่ฉันเกิดอุบัติเหตุร่างกายฉันคนเหล็กที่กระดูกส่วนต่างๆเกือบทั่วร่างถูกดามด้วยเหล็ก คงจะมีแต่หัวใจฉันเท่านั้นที่ต่อสู้กับสิ่งผิดปกติที่เริ่มคุกคามฉัน

 

“ผมขอโทษจริงๆๆนะ ผมไม่ได้ตั้งใจ คุณอย่าเป็นอะไรนะ ถ้าคุณเป็นอะไรผมคงรู้สึกผิดมาก”

 

เงาอันพล่าเมาเคลื่อนไหวเดินมายังข้างเตียง นายนั้นร้องให้ด้วยหรือ ทำไมต้องเสียใจอะไรมากมายขนาดนั้น ฉันยังไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย หยุดร้องซินายจะบ้าหรือไง แม้ฉันจะพยายามจะลืมตาขึ้น พยามยามเปล่งเสียงร้อง แต่มันเหมือนมีอะไรมาปิดตาปิดปากฉันไว้ คงเพราะฤทธิ์ยาระงับการปวดที่ฉันไม่สามารถควบคุมการเคลื่อนไหวของตัวเองได้

 

และฉันก็ถูกส่งกลับมารักษาตัวที่โรงพยาบาลในกรุงเทพในคืนนั้น นายนั้นไม่ยอมกลับมาด้วย ด้วยเหตุผลที่ฉันไม่รู้เช่นกัน

 

ในวันที่สามของการนอนโรงพยาบาล ไร้เงานายตาโตมาเยี่ยม เขาหายไปเลย ไม่คิดจะมาน่าจะโทรมาถามบ้างก็ได้ หรือเป็นเพราะ

 

“มะนาว มึงไปพูดไรกับขนมป่าว”

 

“ป่าว มึงคิดว่ากูไปพูดอะไรกับนายนั้นหรือ”

 

“ป่าว”

 

“อ้อนี้มึงคิดว่ากูไปต่อว่านายนั้นที่ทำให้มึงป่วยเกือบตาย นี้ความผิดกูหรือ ดีนะทีมึงคิดอย่างนี้ แล้วไงล่ะ มึงโกรธหรือ”

 

“ก็กูป่าว กูไม่ได้คิด กูแค่ถาม แล้วไมมึงต้องโกรธขนาดนี้ด้วยว่ะ กูว่ามึงพาลแล้วแหละ เอาไว้มึงสงบค่อยมาคุยกัน กลับไปได้แระ กูจะนอนพักผ่อน ปวดหัว”

 

“เอ่อกูมันหมดความหมาย จะไปวิเศษวิโสเหมือนนายหน้าหล่อคนนั้นได้ไง คงหลงเสน่ห์มันเข้าแล้วละดิ”

 

“มึงเลิกพูดแล้วออกไปได้แล้วกูจะนอน” สายตามะนาวมองมาที่ฉัน ก่อนที่จะเดินหันหลังจาก เสียงประตูดังปังพร้อมร่างผอมสูงก็หายไป

 

“เฮ่ย!!!!มะนาวเป็นไรว่ะ หน้ายังกะแกงค้างคืน บูดเน่าซะไม่มี ทะเลาะกันหรือ” หมูสับเดินสวนเข้ามาพอดี

 

“ป่าว หมู่นี้มันชอบอารมณ์เสียใส่กูบ่อยๆ มันเปงไรว่ะ มึงรู้บ้างป่าว”

 

“สงสัยประจำเดือนขาดละมั้ง อารมณ์เลยแปรปรวน แล้วเปงไงบ้างล่ะ”

 

“หมอจะให้รอดูอาการก่อรสักสองสามวัน เดี่ยวกลับไปซ่าส์ได้แล้วแหละ สบายมากอย่างห่วง โรงแรมระดับห้าดาวเชียวนะเมิง พวกวีไอพีอย่างกูเท่านั้นนะที่จะได้มานอนที่นี้ เค้าจะให้กูเป็นหุ้นส่วน พร้อมโล่รางวัล อิจฉา อิจฉา ดูทำหน้า”

 

“ฮาเข้าไปละเมิง ปากอย่างนี้สงสัยจะไม่เป็นไรจริงๆๆ”

 

พ่อสั่งห้ามไม่ให้ฉันไปไหน จนกว่าอาการป่วยจะหายดี เหมือนนักโทษไม่มีผิด สมควรอยากซ่าส์ไม่ดูบอดี้ นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง เดินลงไปข้างล่างดูทีวี กินข้าว ฟังเพลง กลับขึ้นมาที่ห้อง ทำโน้นนี้นั้น ไรว่ะทำไมเวลามันเดินช้าเยี่ยงนี้ เบื่อโว้ย อยากบินไปดาวอังคาร สังหารโหดเอเลี่ยน เห่อๆๆๆๆๆ บ้า

 

เพื่อนฉันมะนาว ก็หายหัวสงสัยคงจะโกรธเรื่องวันนั้น ส่วนนายตาโตก็ยิ่งหายแบบไร้วี่แวว ไปหาที่ร้านก็ไม่เจอ เอาเข้าไปพอจะหายหัวก็หายไปทั้งดอน ทำไมมันไม่มีความพอดีในชีวิตมั้งว่ะ เซ็งเป็ด เซ็งห่าน เซ็งไก่ เซ็งสัตว์ปีก เซ็งสัตว์สี่เท้า เซ็งสัตว์สองเท้า  เห่อๆๆๆ เพี้ยนแระ

 

สังเกตไหมว่าของที่เราทำหาย ยิ่งเราหามันเท่าไหร่ มันก็ไม่เจอ แต่เมื่อเราเริ่มไม่นึกถึงมัน มันจะเจอโดยบังเอิญทุกครั้ง ซิน่า

 

โปรสการ์ดจากวัดร่องขุน ถูกส่งถึงฉันอีกครั้ง ฉันดีใจเหลือเกินที่ได้รับมัน

 

คุณคงสบายดี ตอนนี้ผมมาช่วยงานอาจารย์อยู่ที่วัด ในช่วงปิดเทอม ถ้ากลับไปจะเอารูปสวยๆไปฝาก ขอโทษที่ผมไม่ได้ส่งข่าวเลย

 

เหมือนว่าเลือดในกายของฉันเริ่มการสูบฉีดอีกครั้ง ทำไมฉันต้องดีใจจนออกนอกหน้าอย่างนี้ด้วยนะ แค่การได้รับโปรสการ์ดจากนายนั้น ฉันลุกลงมาข้างล่างตัวลอย หน้าบานเป็นจานเรดาห์ แม่ปอกเปลือกผลแอปเปิลสีขาววางในจานเป็นชิ้นๆพอคำ และพร้อมเรียกให้ฉันเข้าไปหา

 

“เป็นไงมั้งลูก”พ่อชำเลืองมอง และหันความสนใจกลับไปยังหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือ ปล่อยให้เราสองแม่ลูกถกปัญหาสุขภาพ ของฉันที่นับวันก็ยิ่งดูแย่ แม่กำชับให้พ่อพาฉันไปตรวจอีกรอบที่โรงพยาบาลในวันจันทร์ ฉันนะอยากมีชีวิตเหมือนคนอื่นๆเค้า อยากทำอะไรแบบไม่มีขีดจำกัด ไม่มีข้อยกเว้นแต่นั้นแหละนะเมื่อไหร่ที่ฉันละเมิดกฎ ฉันต้องไปนอนนิ่งเป็นผัก ร้อยละเก้าสอบของชีวิตฉันอยู่ในโรงพยาบาล

 

นั้นทำให้ฉันต้องอยู่เฉยๆๆการอยู่เหมือนต้นไม้ เอนไหวได้แต่เคลื่อนที่ไม่ได้ ส่งผลดีต่อฉัน และที่สำคัญทำให้พ่อแม่ฉันกังวลน้อยลง ดูฉันจะมีความสุข แต่มาวันนั้นฉันเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่ ตั้งแต่โปรสการ์ดใบแรกที่ฉันได้มา ฉันรู้สึกว่าภาพถ่ายมันกระตุ้นอยากให้ฉันเดินทาง และหนีออกจากขีดจำกัดที่ฉันมี แบบไร้เหตุผลที่ฉันไม่สามารถอธิบายได้

 

ฉันพลิกอ่านข้อความในกระดาษ หรือเพราะตัวหนังสือหวัดๆๆเหล่านี้นะที่ทำให้ฉันอยากกระโจนออกมาจากในถ้ำที่ฉันคุ้นเคย หรือเพราะเจ้าของโปรสการ์ดเหล่านี้นะที่ทำให้ฉันพร้อมจะเสี่ยงเป็นผักในโรงพยาบาลที่แสนน่าเบื่อ

 

ปวดหัวอีกแล้ว ปวดหัว ปวดหัวจัง แต่ทำไมนะเหมือนตัวเองล่องลอยในอากาศ ถึงปวดหัวแต่ใจฉันกลับอิ่มเอิบ เหมือนตอนที่ลุกจากที่นอนในยามเช้านอนเต็มตา ดีจังและแปลกๆๆๆ

 

ตืดดดดดดดดดด………………ตืดดดดดดดด………….ตืดดดดดดด  กรุณาฝากข้อความเมื่อ ตี๊ดๆๆๆ  ไปไหนของเค้านะ ฉันโทรหามะนาวจนมือหยิกตั้งแต่เช้าว่าจะชวนไปเดินเล่นๆหลังจากที่นอนเป็นผักเป็นอาทิตย์ หรือว่ายังไม่หายโกรธเราเรืองวันนั้น แล้วจะยังไงล่ะไม่มีใครว่างเลยสักคน หมูสับไปต่างจังหวัด ยัยมาม่ายังไม่ต้องพูดถึง คงอยู่ที่ไหนสักทีกับกิ๊ก เฮ่อ #_#

 

ส่วนตาโตก็คงช่วยงานที่วัด คงจะเปิดเทอมละมั้งถึงจะกลับ เหงาจังหว่า ไหนดูซิพอมีอะไรที่จะเอามาฆ่าความน่าเบื่อในโลกนี้ได้ เอ๊ะ $_$ !!!! ไดอารี่ไง ลืมไปสนิทเลย สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันกระตือรือร้นทุกครั้งที่สัมผัสนอกเหนือจากโปรสการ์ด ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าเป็นของใคร จู่ๆนายนั้นก็โยนมันมาให้ฉัน งงว่ะชีวิตช่วงนี้เจออะไรแปลกๆๆ และที่แปลกกว่านั้น เวลาที่ฉันอ่านข้อความที่บรรยายในสมุด ประหนึ่งว่าฉันอยู่ในเหตุการณ์นั้น

 

สายตาที่เธอจ้องมองผม มันแตกต่างเหลือเกินเวลาที่สายตาผมจดจ้องมองดูเธอ ดวงตาของเธอที่สองประกายเข้ามาเป็นประทีปในใจผม พยายาม ผมพยายามที่จะไม่หวนคิดถึงใบหน้าของเธอ แต่ผมก็อดใจไม่ได้ ผมรู้ ทั้งที่ผมก็เข้าใจว่าอะไรควรอยู่ตรงไหน ทุกอย่างในโลกถูกจัดที่ให้อยู่ให้สมดุล รวมทั้งตัวผมและเธอ ซึ่งผมไม่สามารถที่จะทำให้ช่องว่างหรือระยะห่างที่มีมาให้สั้นลง ผมก็หวังแค่ว่า ดวงตาของเธอจะสดใสอย่างนี้ตลอดไป

 

ผมรู้ว่าสิ่งทีผมต้องการทำในตอนนี้ คือความกล้าหาญที่จะเข้าไปสารภาพกับเธอ แต่ผมกลัวเหลือเกินว่าความคิดนี้จะทำให้ความห่างที่มีอยู่จะมากขึ้นกว่าเดิม ผมควรปล่อยไว้แบบนี้ มีโอกาสได้เห็นเธอในระยะไกล หรือ วัดผลกันไปเลย ผมจะทำอะไรที่ดีกว่านี้ไหมนะ ผมมีทางเลือกเพื่อให้ตัวเองได้เสี่ยงไหม ผมจะบ้า รู้สึกว่าอยากจะบ้า อย่างน้อยคนบ้าก็ทำอะไรไม่ผิด

 

สุดท้ายผมก็เลือกอย่างที่เป็นมา เดือนไม่มีทางตกลงมาสู่ดิน

น้ำตาฉันไหลออกมาแบบไม่ทันตั้งตัว ฉันเหมือนโดนคลื่นซาซัดเข้าฝั่งแสบจมูกเมื่อน้ำทะเลไหลเข้าจมูก ฉันเข้าใจความรู้สึกนี้ การที่เราคิดจะรักใครแต่ทำไม่ได้ มันยากมากที่จะเดินเข้าไปบอกความในใจให้เขารู้ มันจะน่าอายเพียงไหนถ้าคำสารภาพของเราเป็นเรื่องตลก ฉันกำลังเป็นอย่างนี้หรือ ไม่ใช่ ฉันยังไม่เข้าไปเฉียดใกล้ของคำว่าแอบชอบเลย หรือว่ามันกำลังเกิดขึ้นกับฉัน แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็อยากเจอนายตาโต จะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

 

ฉันพยายามยกข้ออ้างเหตุผลที่อยากเจอ เพียงแค่ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน เท่านั้นเอง ไม่มีอย่างอื่นเจือในเจตนารมณ์

 

ฉันหมกตัวอยู่ในห้วงความคิดเวลาที่ฉันไม่มีใคร และมันเริ่มเป็นมาเมื่อไหร่ที่ฉันเป็นแบบนี้ แต่ก่อนวันว่างฉันแทบจะไม่มีการส่วนตัว ยกให้เพื่อนแก็งมาม่าหมูสับไปหมด มาตอนนี้ฉันเกือบลืมไปเลยว่าครั้งล่าสุดที่เรารวมตัวครบเซทกันได้เมื่อไหร่กัน คงเพราะทุกคนต่างวุ่นกับโปรเจคของตัวเอง รวมทั้งฉันด้วยที่มากกว่าคนอื่น