» » »♥ กลอนซึ้งๆจร้า ♥ «««

โปรดเก็บรัก จากเธอไว้ ในอ้อมอก
อย่าหยิบยก รักจากใจ ยื่นให้ฉัน
ไม่ใช่ว่า ค่าความรัก ไม่สำคัญ
ไม่ใช่ว่า ตัวฉัน นั้นมีใคร
โปรดเก็บรัก จากเธอไว้ ให้คนอื่น
อย่ามายื่น ให้ฉันต่อ ขอได้ไหม
ไม่ใช่ว่า ฉันคนนี้ ไม่มีใจ
เธอรู้มั้ย ฉันตายด้าน มานานแล้ว





ฟ้าจ๋าฟ้า...ฟ้ามีดาวกี่ดวงหนอ
ขอฉันขอ...ดาวซักดวง ฟ้าหวงไหม
จะเกี่ยวดาว เก็บเอาอุ่น เพื่ออิงไอ
หย่อนดาวใส ใส่ขวดโหล ผูกโบว์แดง

หากคืนใด ใจฟ้าเหงา ไร้ดาวพร่าง
เป็นคืนร้าง ทางมืดมน อับจนแสง
จะปล่อยดาว จากขวดใส พรายพริบแจ้ง
ไปแต้มแต่ง เติมแสงดาว ให้พราวฟ้า

เพื่อให้เกิด ความงาม ท่ามกลางฝัน
เพื่อให้เกิด คืนวัน อันมีค่า
เพื่อให้แสง แห่งหวัง หวนคืนมา
เพื่อให้ฟ้า มีดาวอุ่น ไว้อิงไอ

เผื่อคนเหงา จะเอาฟ้า เป็นผ้าห่ม
คุยกับดาว ดวงกลมกลม ผ่านลมไหว
เผื่อคนท้อ จะขอดาว เป็นแรงใจ
เผื่อคนไกล จะขอดาว ส่งข่าวมา

เพื่อฝากดาว ว่าเข้าใจ แม้ไกลห่าง
ถึงอ้างว้าง เพราะห่างไกล ใจเหว่ว้า
ถึงอย่างไร ก็ไม่ลืม คำสัญญา
"เราจะเป็นดวงตาของกันและกัน"





.....ขอถามอะไรเธอสักอย่าง
เธอเคยรักฉันบ้างไหม
ทำไมเธอไม่เคยมองผู้หญิงที่จิตใจ
ปล่อยให้คนหวั่นไหวนั้นเฝ้ามอง

เธอคิดหรือว่าความสุขมันอยู่ที่หน้าตา
รักแท้ก็คงไม่มีค่าแล้วสำหรับเธอ
ไปเถอะไปอยู่กับคนที่หน้าตาดีเลิศเลอ
ปล่อยฉันที่รักเธอ.... ให้มันเจ็บช้ำอยู่คนเดียว........

หน้าตาหล่อเลิศหรูดูคมขำ
ฉันจดจำภาพเธอไม่เบลอหาย
คิดถึงเธอคนเดียวยามเปลี่ยวดาย
ตกหลุมรักเธอง่าย-ง่ายจากใจจริง

นักแสดงหน้าตาดีที่ใฝ่ฝัน
ก็คงได้แค่นั้นฝันทุกสิ่ง
มองหน้าเธอทีไรใจเหมือนวิ่ง
แต่ทุกสิ่งก็เป็นแต่แค่ฝันไป

อยากมีเธอคอยอยู่เป็นคู่ชื่น
ไม่สนว่าคนอื่นจ้องมองแบบไหน
เพราะว่าฉันรักเธอใช่เผลอใจ
แต่เธอรักฉันไหมไม่รู้เลย

ทุกๆครั้งแค่ได้คิดจิตก็หวั่น
เพราะเรานั้นเป็นคนดู อยู่เฉยๆ
บอกรักเธอ อยาจะพูดอยากจะเอ่ย
แต่รู้เลยเธอคงไม่ ไม่ได้ยิน

นั่งจ้องหน้าเธอแล้วยิ้มปริ่มความสุข
ตัวเราลอยลุกล่องไปใจโผยผิน
ทุกอย่างลอยล่องไปไกลโบยบิน
อยากให้ได้ยินคำนั้น ฉันรักเธอ





รักของฉันเปรียบเหมือนกับดวงดาว
ที่พร่างพราวในคืนฟ้าสดใส
ฉายแสงพราว ในคืนเดือนดับ ประทับใจ
อาจหลบไป หนีหน้ากัน ในวันจันทร์เต็มดวง
ดาวดวงนี้อาจมีบ้างในบางครั้ง
ถูกเบียดบังด้วยจันทรายามทอแสง
ถูกเมฆน้อยบดบังยามอ่อนแรง
ถูกแรงแสงดาวตกมาปกคลุม
แต่เธอรู้ดาวดวงนี้ไม่ไปไหน
อาจดูไกลเธอบ้างในบางหน
กระพริบแสงพราว จากธาราฟ้าเบื้องบน
กระพริบจน สิ้นแรงแห่งแสงดาว





เพิ่งรู้ตัว ว่าผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอด
ผู้หญิงที่พรํ่าพรอด ว่ารักกันมากแค่ไหน
เพิ่งรู้ตัวนะว่า เธอคือผู้หญิงที่ห่างกันแสนไกล
ดวงดาวที่เห็นก็แค่เงาในดวงตาคู่ใส...ไม่มีจริง

เพราะที่แท้ดวงดาวอยู่แสนไกล
วอมแสงที่ทอดผ่านมาใกล้ ลวงตาทุกสิ่ง
แค่ความฝันเท่านั้น ที่เราได้ผูกพันพักพิง
อ้อมกอดที่เคยอุ่นอิง มันหยุดนิ่งไปกับเวลา

เพิ่งรู้ตัวว่ากอดผู้หญิงที่ไม่ควรจะรัก...
มันยากหนัก เหมือนเอื้อมดาวบนริ้วฟ้า
ทำได้แค่แหงนมอง แล้วนั่งนองนํ้าตา
เข้าใจความจริงแล้วนะว่า..เธอคือใคร

คนที่ฉันเอื้อมเท่าไหร่ ก็ไม่ถึง
ฉันก็แค่ก้อนหินก้อนหนึ่ง ที่หลงคะนึงในหยดนํ้าค้างใส
เห็นเงาสะท้อนแสงดาว ก็คิดเอาว่าไม่เกินเอื้อมใจ
พอแดดสายละลายนํ้าค้างไป ดวงดาวก็ไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะมี





ฟ้ากว้างเกินไปที่จะมองคนเดียว
ถนนสายเก่ามันก็คดเคี้ยวจนฉันจำทางกลับไม่ได้
รถเมล์สายไหนบ้างจะแล่นไปสุดสายที่ใด
คล้ายๆว่าฉันลืมไปแล้วหมดหัวใจ....เมื่อเธอจากลา

คล้ายฟ้ายามกลางคืนที่มืดมิด
รอตะวันกลับมาส่องแสงคืนชีวิต...อย่างอ่อนล้า
คนเหงา...ฟ้าเหงา.....นั่งจับเจ่า ...รอเวลา
ไม่รู้แสงตะวันจะคืนความอบอุ่นมา....เมื่อไร

อยากนั่งรถเมล์ไปเรื่อยๆจนสุดสายถนน
จำไม่ได้แล้วว่าทางกลับบ้านมันวกวน หรือใช้ถนนสายไหน
ดาวดวงไหน...ยิ้มมา หรือกระพริบน้ำตา บาดหัวใจ
หัวใจฉันก็ยิ่งร้องไห้...จนไม่อาจหลับตา

จำไม่ได้แล้ว ว่าครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่คิดถึง
ที่กลับมานั่งร้านเก่า....มองหาใครคนหนึ่ง...ที่ไม่เคยพบหน้า
ที่นั่งรถเมล์เลยป้าย...ที่หัวใจไม่เคยรับรู้เวลา
เนิ่นนานในการรอ...ที่ฉันนั่งนับดาวนับน้ำตา...
.........นับค่ำคืนเหว่ว้า....คิดถึงเธอ





เป็นเพียงคน นั่งเรือน้อย คอยข้ามฝั่ง
ด้วยความหวัง ว่าจะไป ให้ถึงฝัน
คนพายเรื่อ คงรำราญ นั่งทุกวัน
มาแบ่งปัน ความรักเขา ตั้งครึ่งใจ

คนพายเรือ แสนใจดี มีที่นั่ง
พร้อมคอยฟัง เรื่องราว อันสดใส
ส่งประกาย ด้วยแรงรัก จากดวงใจ
แล้วทำไม คนพายเรือ ต้องร้างลา

ขอได้โปรด อย่าผลักใส ให้ไปห่าง
อย่าทิ้งขว้าง ให้วังเวง มันช้ำหนา
ขอได้นั่ง เรือลำน้อย ลอยนาวา
ไปจอดท่า คนพายเรือ ได้ไหมเอย





คำทักทาย ส่งตามสาย หายคิดถึง
ความคำนึง ซ่อนมาตาม ตัวอักษร
คำคำหนึ่ง ที่เขียนซึ้ง เป็นบทกลอน
คำคำเดียว ที่ลอยล่อง มาตามลม...





มีคำกลอนร่อนตามไปสายลมหนาว
ผ่านวันคืนยืนยาวหนาวหลบหาย
ส่งความรักความคิดถึงมาทักทาย
ช่วยละลายความหนาวเหน็บให้ห่างใกล..





อยากเป็นสายลมที่พัดผ่าน
อยากเป็นสายธารที่ไหลไป
อยากเป็นดังไฟที่มอดไหม้
ไม่เหลืออะไรให้เธอจดจำ





คิดถึงจึงมาหา เธอไม่ว่าฉันใช่ไหม
อยากบอกว่าหัวใจ ฉันหวั่นไหวเมื่อใกล้เธอ
หากพูดว่าขอโทษ เธอจะโกรธหรือให้เก้อ
ที่ทำให้ใจเธอ ต้องอิดหนาระอาเอือม
คิดถึงแสนคิดถึง อย่าโกรธขึ้งเลยได้ไหม
จากนี้จะทำใจ อยู่ใกล้ๆแต่ไม่กวน..





อยากขอบคุณสำหรับใจที่ให้มา
ขอบคุณสำหรับเวลาที่ได้เจอ
ขอบคุณความอบอุ่นที่มีให้เสมอ
จะยังมีเธอในใจฉันตลอดไป
แม้จากนี้ไปจะไม่ได้พบหน้า
อยากให้รู้ว่าฉันยังห่วงใย
อยากให้รู้ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน
แค่หมดทั้งดวงใจก็คงเพียงพอ





รัก.....คือคำ นิยาม ความลึกซึ้ง
เธอ.....คือหนึ่ง ในคำ นิยามนั้น
คน....ที่เป็น เช่นแสง แห่งตะวัน
เดียว.....ดายพลัน เมื่อฉัน ไม่มีเธอ