....รู้หรือเปล่าว่า ว่าท้องฟ้ากับดวงตะวันไม่เคยห่างกันก็จริงแต่บางครั้ง ...ก็แทบไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ เพราะต่างก็ทำหน้าที่จนลืมนึกไปว่า ...มีบางอย่างหล่นหายไปหรือเปล่าระหว่างวัน การรอคอยเพื่อที่จะพบกับแสงยามเช้าไม่ได้นานเกินรอก็จริง

ฉันจะรอ  ...  แม้นานสักแค่ไหน

แต่...ทุกๆสิ่งบนโลกก็ย่อมมีขีดจำกัดของมัน      วันที่เราต้องห่างกันไกล  ฉันไม่เคยทำให้มิตรภาพของเราหล่นหายแม้เพียงเสื้ยววินาที...ดวงตะวันของใจ  เธอปล่อยให้ฟ้าผืนนี้เหงา..รู้หรือเปล่า ฉันกลัวว่าเธอจะไม่กลับมา..เหมือนดังสัญญาของเรา...และฉันกลัวว่าเราจะไม่เหมือนเดิม

ฟ้าเหงา...หากไม่มีตะวัน

ฉันเหงา..หากไม่มีเธอ

 แล้ววันนี้ที่เธอบอกว่าความไกลห่างไม่เคยเปลี่ยนใจเธอ เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า........  หรือว่าฉันคิดไปเอง..

(อยากรู้แต่ไม่อยากถาม... กลัวรับความจริงไม่ไหว)